طالبان تغیرنکرده اند درعمل همان افراد قبل از سال 2001میلادی اند؛ روایت کامل

اگر قصد دارید از آخرین وضعیت «طالبان تغیرنکرده اند درعمل همان افراد قبل از سال 2001میلادی اند» مطلع شوید، این گزارش مهم‌ترین اطلاعات منتشر شده را در اختیار شما قرار می‌دهد.

در ادامه، تمامی اطلاعات موجود درباره این موضوع به صورت یکجا گردآوری شده است تا بتوانید بدون نیاز به مراجعه به منابع مختلف، جزئیات کامل را مطالعه کنید.

طالبان می‌گویند تغییر کرده‌اند، اما وحشیانه عمل می‌کنند

منبع: وال استریت ژورنال

نویسنده‌: سون آنگل راسموسن

برگردان: سید‌جمال اخگر

۸ صبح : قندهار- کمال‌الدین در جریان سفرش به ولایت قندهار به یک آرایشگاه مردانه رفت تا از «لذت نامشروع» ریش و بروت تراشیده مستفید شود، اما دکان‌دار ۲۵ ساله از این‌که در راه رفتن به خانه مورد خشم و غضب طالبان قرار نگیرد، ریش گذاشته بود. پدر و برادرش ماه گذشته به جرم استفاده از تلفن‌های هوشمند در ولسوالی ارغستان ـ جایی که بیش‌تر زیر سلطه طالبان است ـ بازداشت شدند. شورشیان طالب وسایلی را که سبب رفتار‌های غیر‌اسلامی مانند پخش موسیقی و فلم شود، ضبط کرده و مردان را مجبور به بلعیدن سیم‌کارت می‌کنند. کمال‌الدین در حالی که منتظر بازگشت به مرکز شهر قندهار که زیر کنترل دولت قرار دارد است، می‌گوید: «اگر طالبان مرا این‌گونه با ریش تراشیده ببینند، زندانی‌ام می‌کنند. اگر طالبان برگردند‌، با خود تاریکی می‌آورند».

طالبان که ۲۰ سال قبل توسط حمله به رهبری ایالات متحده از قدرت برکنار شدند، آماده گسترش نفوذ خود هستند؛ زیرا نیروهای امریکایی پس از پیمانی که در فبروری ۲۰۲۰ با این گروه به امضا رسانید‌، قصد دارند تا آخر سال جاری افغانستان را ترک کنند. این گروه در ماه‌های اخیر تلاش کرده است تا خود را به عنوان یک بازیگر مسوول دولت در برابر قدرت‌های منطقه‌ای و غرب نشان دهد. در واقع‌، آن‌ها برخی از مجازات‌های شدیدتر خود مانند قطع دست افراد متهم به سرقت را نسبت به دهه ۱۹۹۰ کاهش داده‌اند، زیرا سعی دارند افکار عموم افغان‌ها را جلب کنند. با این حال گزارشات کمال‌الدین و دیگران که در مناطق تحت سلطه طالبان زنده‌گی می‌کنند و عملکرد خود شورشیان، حاکی از آن است که حکومت‌داری این گروه مانند گذشته بی‌رحمانه است و اکنون با چندین دهه تجربه مهارت زیادی حاصل کرده‌اند. طالبان هنوز هم موسیقی را منع می‌کنند‌، مردان را وادار به گذاشتن ریش سازند‌، تحصیلات دختران را محدود می‌کنند و زنان را از ترک خانه بدون محرم شرعی یا «چادری» منع می‌کنند. ساکنان مناطق تحت کنترل طالبان می‌گویند که ضرب‌و‌شتم و اعدام متهمان جنایات – با نمایش جسد در محضر عام برای پند و عبرت دیگران – هنوز یک امر عادی است. در یک مورد‌، مردانی که متهم به آدم‌ربایی شده بودند‌، تیرباران شده و سپس در محضر عام با لباس‌های خونین آن‌ها را به دار آویختند. برخی تصور می‌کنند که عدالت فوری و بی‌رحمانه احساس امنیت می‌دهد و نظم را در کشوری که درگیر جنگ‌، جنایت و فساد است برقرار می‌کند، اما این باعث ترس نیز می‌شود.

اشلی جکسون که تحقیقات گسترده‌ای در مورد افغانستان‌، طالبان و افرادی که زیر سلطه آن‌ها زنده‌گی می‌کنند انجام داده است، می‌گوید: «سال‌ها حکومت‌داری «سایه» به طالبان این تجربه را داده است که این گروه در هنگام تصرف کابل در سال ۱۹۹۶ فاقد رهبری روحانیون روستایی قندهار و سایر ولایات جنوبی بود». وی گفت‌: «آن‌ها این سطح سازمان‌، آموزش و مهارت کنونی را نداشتند.» «این بدین معنا نیست که آن‌ها نرم‌تر هستند؛ آن‌ها زرنگ هستند».

رهبران طالبان که در مورد توافق‌نامه خروج سال گذشته با دیپلمات‌های امریکایی در دوحه قطر مذاکره کردند‌، می‌گویند آن‌ها می‌خواهند یک دولت فراگیر ایجاد کنند که هیچ کس را تهدید نکند و از فعالیت گروه‌های تروریستی در خاک افغانستان جلوگیری کند. ملا هبت‌الله آخوندزاده‌، رهبر طالبان، در پیام عیدی خود در ماه می گفت: «امارت اسلامی به دنبال روابط صمیمانه و مثبت بر‌اساس احترام متقابل و رفتار خوب با همه کشور‌های همسایه‌، منطقه و جهان است». میزان نفوذ طالبان بر آینده سیاسی افغانستان تا حد زیادی به نتیجه گفت‌وگوهای صلح فعلی با دولت افغانستان بسته‌گی دارد که قرار است این هفته از سر گرفته شود. در صورت فروپاشی این گفت‌وگوها، کشور می‌تواند به خشونت بیش‌تر یا جنگ داخلی کشیده شود. با رفتن نیروهای امریکایی، احتمالاً طالبان از خلای امنیتی استفاده خواهند کرد، یا از راه نظامی یا توافق صلح که به آن‌ها نفوذ سیاسی بیش‌تری در کشور می‌بخشد. نوع حکومتی که طالبان سعی می‌کنند بالای نزدیک به ۴۰ میلیون مردم افغانستان تحمیل کنند، با نوع حکومت اسلامی جهان اسلام ـ جایی که بنیادگرایان اسلامی طی سال‌های اخیر در حال زوال بوده‌اند ـ در تضاد قرار دارد.

 شادی حمید، کارشناس اسلام سیاسی در موسسه بروکینگ، گفت: «این یک داستان هشدار‌دهنده است».

وی با اشاره به گروه‌هایی مانند اخوان‌المسلمین مصر، که پس از یک سال حکومت در سال ۲۰۱۳ به کودتای نظامی تسلیم شدند، گفت: «جنبش‌های جریان اصلی اسلام‌گرایی که تصمیم به مشارکت در فرایندهای دموکراتیک گرفتند، چیزهای زیادی برای نشان دادن آن ندارند». «برخی از جنبش‌های اسلام‌گرا که از خشونت استفاده می‌کنند، حرف‌های زیادی به گفتن دارند». حمید، جن‌گجوی ۲۸ ساله طالبان، گفت که پس از کشته شدن کاکایش در حمله هواپیمای بدون سرنشین امریکایی، در سن ۱۵ ساله‌گی به این گروه پیوست. حمید اوایل ماه جاری با سه ساعت فاصله از روستای خود به کابل رفت و برای اولین بار پس از ۹ سال وارد پایتخت افغانستان شد. او در حالی که چپلی پشاوری به پا و پیراهن‌تنبان  (لباس سنتی افغانی) قهوه‌ای‌رنگ به تن داشت و موهای فرفری و ریش انبوه داشت، از دیدن زنانی که در محله‌های طبقه متوسط ​​شهر به جای پوشیدن چادری (برقع) که تمام بدن را می‌پوشاند فقط چادر‌های کوتاه به سر کرده بودند، ناراحت بود.

در حالی که نوای آهنگ موسیقی پاپ افغانی از یک رستورانت به گوش می‌رسید، حمید گفت: «این مردم خدا را نمی‌شناسند». وی با اشاره به موسیقی گفت: «این در اسلام حرام است». وی گفت: «طالبان قصد دارند نوع حکومت اسلام‌گرایان را که در دهه ۱۹۹۰ تاسیس کرده بودند، بازگردانند». وی گفت: «حکومت گذشته طالبان چه مشکل داشت؟ مردم همیشه می‌گویند ما با زنان بدرفتاری کردیم، اما در آن زمان این یک ضرورت بود.» وی گفت، همان‌طور که اغلب طالبان می‌گویند: «در آن زمان برای رفتن دختران به مکتب، وضعیت امنیتی خوب و محیط امن وجود نداشت». حمید گفت روز‌ها قبل، زمانی که او بیرون از مسجدی در منطقه سیدآباد ولایت میدان‌وردک نگهبانی می‌کرد، طالب هم‌قطارش یک مرد مسن را به اثر شکایت یک مرد روستایی دیگر به جرم تقاضای رابطه جنسی بازداشت کرد. حمید گفت: «آن مرد را بردند و به پاهایش با شاخه‌های ضخیم درخت گیلاس به اندازه‌ای کتک زدند که دیگر به مشکل قادر بود روی پای بایستد. وی گفت: «قوت واقعی ما اطلاعات است». «اگر کاری انجام دهید، به سرعت برای ما اطلاع می‌رسد».

توانایی طالبان در ایجاد نظم، هر‌چند در بیش‌تر مناطق افغانستان در دهه ۱۹۹۰ بی‌رحمانه بود، اما از آن زمان هم‌چنان منبع قدرت آن‌ها در مناطق روستایی که مردم آن با طالبان بسیاری ارزش‌های مشترک دارند، باقی مانده است .

ولسوالی سنگین ولایت هلمند، مرکز حکومت استبدادی طالبان، واقع در غرب قندهار، به گفته ساکنان آن‌جا طی سال گذشته شاهد افزایش تعداد پناه‌جویان از مناطق ناامن‌تر در این ولایت بوده است. یکی از ساکنان گفت: از زمان توافق فبروری ۲۰۲۰ طالبان با ایالات متحده، قیمت کرایه ماهوار خانه از حدود ۱۰ دالر به ۱۰۰ دالر افزایش یافته است. مردم محلی توصیف کردند که طالبان چگونه اختلافات چندین نسل روی زمین زراعتی را طی چندین ماه حل‌و‌فصل کردند، فساد را ریشه‌کن کردند و تجارت را به بازارهای سال‌ها خالی برگرداندند.

عبدل، پزشک در منطقه چرخ تحت تسلط طالبان در ولایت لوگر، در جنوب کابل، گفت: «ما می‌توانیم مغازه‌های خود را از صبح تا عصر باز نگه داریم، بدون این‌که از سارقان هراس داشته باشیم». او در یک بعد‌از‌ظهر روز جمعه سال گذشته پس از نماز به دنبال صدها نفر دیگر از نمازگزاران به بازار رفت؛ جایی که شورشیان به ساکنان گفته بودند جمع شوند. هنگامی که حدود ۲۰۰۰ تماشاگر جمع شدند، جنگ‌جویان طالبان مردی را در مقابل جمعیت کشاندند و او را به سرقت موترسیکلت متهم کردند. ‌عبدل گفت، سپس یک مولوی با شلاق چرمی که روی آن آیات قرآنی نوشته شده ‌بود، به پشت او می‌زد تا این‌که وی جان داد‌. یک جنگ‌جوی دیگر تماشاچیان را تحریک می‌کرد تا «نعره تکبیر» بگویند. این ماجرا دو ساعت طول کشید.

افغان‌های مخالف حکومت طالبان از خدمات ضعیف، به ویژه در مکاتب، شکایت دارند.

رهبران طالبان جزییات کمی درباره نحوه اداره کشور ارایه داده‌اند. آن‌ها گفته‌اند که می‌خواهند حاکمیت اسلامی را وضع کنند، اما توضیح نداده‌اند که این امر چه چیزی را به دنبال دارد – یا افرادی را که از تکرار تاریخ در مورد نقض گسترده حقوق بشر ترس دارند، آرام می‌کند.

فاطمه گیلانی، یکی از چهار زن عضو هیأت در نشست ۲۰۰۲ به رهبری دولت بود که پس از سرنگونی طالبان، یک دولت انتقالی را انتخاب کرد و متعاقب آن  عضو کمیته تصویب قانون اساسی بود. وی در این نقش‌هایی که داشت، با روحانیون محافظه‌کار و بزرگان اقوام سراسر کشور برای ایجاد حمایت واحد از قانون اساسی جدید مشورت کرد و امیدوار بود که طالبان متقاعد شوند تا اقدامات خود را برای جلب حمایت بیش‌تر افغان‌ها تعدیل کنند. خانم گیلانی گفت که ممکن است طالبان اعتقادات اصلی خود را تغییر نداده باشند، اما «آن‌ها به خوبی می‌دانند که نمی‌توانند مانند گذشته بر مردم حکومت کنند‌. داشتن آن‌چه قبلاً داشته‌اند، غیرممکن است». «آن‌ها می‌دانند که افغانستان دیگر آن کشور سابق نیست».

مقام‌های دولتی در کابل می‌گویند غرب نباید تصور کند که طالبان خواست‌ها و دیدگاه‌های‌شان را تغییر داده‌اند. عبدالله عبدالله، رییس شورای عالی مصالحه ملی افغانستان و چهره برجسته مقاومت ضد طالبان در دهه ۱۹۹۰، گفت: «من فکر نمی‌کنم شما انتظار داشته باشید که طالبان تغییر کنند». در مورد افغانانی که نگران از دست دادن آزادی‌های موجود خود هستند، آقای عبدالله افزود: «این ترس‌ها موجه است».

در ماه می طالبان در موسی‌قلعه هلمند، دو آدم‌ربایی را که دو زن و یک مرد را ربوده بودند، بازداشت کردند. در یک فلم، افراد ربوده شده در حالی که در زنجیر و زولانه شده و میل سلاح متوجه آن‌ها است، از خانواده‌های‌شان می‌خواهند که برای آزادی آن‌ها پول بیاورند. چند روز بعد، پس از آزاد کردن گروگان‌ها، طالبان عاملان آدم‌ربایی را از برجی در مرکز شهر به دار آویختند و سپس آن‌ها را به رگ‌بار بستند. به همین حال آن‌ها را بالای دار معلق گذاشتند. به گفته یکی از ساکنان که از جریان فلم و عکس گرفته بود، چشمان مجرمان بسته بود و خون از لباس آن‌ها جریان داشت. ‌طالبان در ماه دسامبر، گروهی از مردان را که گفته می‌شد در شاهراه کابل ـ قندهار اموال مسافران اتوبوس‌هایی را که در این جاده رفت‌و‌آمد دارند سرقت می‌کنند، مورد تعقیب قرار دادند.

به گفته حمید و مردم محل، جنگ‌جویان طالبان در تیر‌اندازی متقابل یک تن از مظنونان سرقت را کشتند و جسد وی را غرض عبرت دیگران در تیرک چراغ کنار شاهراه آویزان کردند.

به گفته ساکنان، طالبان در یک مجازات معمولی روی یک شخص مظنون به دزدی را با زغال سیاه کرده و روی الاغی سرچپه نشاندند و در بازار گشتاندند. وی را مجبور کردند تا در بلندگو فریاد بکشد که «من از این کار پشیمان هستم».

به گفته غیرنظامیان، تحلیلگران غربی در کابل و کارشناسانی که مسایل مربوط به طالبان را دنبال می‌کنند، اگرچه طالبان از مجازات قطع عضو در جرم سرقت حمایت می‌کنند، اما امروزه به ندرت چنین قطع‌هایی در قلمرو طالبان صورت می‌گیرد.

ذبیح‌الله مجاهد، سخنگوی طالبان، گفت که با ایجاد یک سیستم کاملاً پایدار، از جمله مراقبت‌های بهداشتی برای بریدن اندام‌ها، قطع عضو باید انجام شود.

نثار‌احمد که در منطقه اسپیروان قندهار دکان دارد، در حالی که دستانش را از پشت قلاب کرده بود، نگران است که دخترانش تحت سلطه طالبان آموزش کافی نبینند. طالبان هم‌چنین بسته به آداب و رسوم محلی، در اعمال قانون تا حدودی انعطاف نشان داده‌اند.

به گفته باشنده‌گان، در مناطقی از ولایت‌های هلمند و قندهار، طالبان آنتن‌های تلویزیونی و دستگاه‌هایی را که موسیقی یا فلم پخش می‌کنند، از بین می‌برند. با این حال، در ولایت شرقی لوگر، این اقلام اکثراً مجاز است.

سمندر، یک جنگ‌جوی ۲۸ ساله طالبان از ولسوالی چرخ، گفت که وی دو تلفن هوشمند دارد. وی با اشاره به سریال تلویزیونی تاریخی «عثمان» که در ‌مورد امپراطوری عثمانی‌ها است و از طریق تلویزیون طلوع به نشر می‌رسد، گفت‌: «ما سریال‌های ترکی را تماشا می‌کنیم». وی گفت: «بدون تماشای سریال نمی‌خوابیم». او برای خواندن اخبار به گوگل مراجعه می‌کند: «اگر نتوانم‌ از انترنت استفاده کنم، احساس می‌کنم بخشی از بدنم را از دست داده‌ام».

در قندهار، زادگاه طالبان، که تحت کنترل دولت است، علمای دینی برجسته صریحاً از نحوه حکومت‌داری طالبان در مناطق تحت کنترل آن‌ها ستایش می‌کنند.

محمود سعید، مسوول ۲۸ ساله مسجد با‌نفوذ جامع حنفی گفت: «تعدادی کمی از مردم خواستار بازگشت طالبان هستند». وی افزود: «اگر طالبان رویکرد خود را تغییر دهند، بهتر خواهد بود، زیرا اکنون هیچ قانون اسلامی تطبیق نمی‌شود».

غیرنظامیان مخالف حکومت طالبان از مالیات بیش از حد، خشونت خودسر و خدمات ضعیف، به ویژه در مکاتب و بهداشت شکایت دارند.

کمال‌الدین، ​​از ارغستان، گفت که رفتن به مسجد را متوقف کرده است، زیرا طالبان از وقت نماز برای فشار دادن ساکنان برای تهیه تراکتور، غذا و کار بدون مزد برای جنگ‌جویان خود استفاده می‌کردند.

نثار‌احمد، یک دکان‌دار در اسپیروان قندهار که تحت کنترل طالبان است، شکایت کرد که دختران پس از رسیدن به بلوغ اجازه تحصیل ندارند. وی گفت: «من قصد دارم دکان خود را بفروشم و به شهر بروم تا دخترم بتواند تحصیل کند».

معلمی به نام عبدالله که در مکاتب تحت کنترل دولت و شورشیان کار کرده است، گفت که مکاتب در مناطق طالبان در ولایت لوگر، محل تولد وی، فقط حدود یک‌پنجم کتاب‌های مورد نیاز را دارند.

شگوفه بهار، مادر سه فرزند از منطقه پنجوایی قندهار که تحت کنترل طالبان است، گفت که طی ۱۴ سال زنده‌گی در ازدواج اجباری، همسر وی فقط اجازه رفتن به بازار را به وی داده است. وی گفت که پس از آمدن طالبان به شهر، زنان را از بیرون رفتن بدون داشتن اقوام مرد یا محرم شرعی منع کردند و آن‌ها را در خانه محصور کردند. وی گفت: «مردم نیازی به طالبان ندارند تا قوانین خود را بر آن‌ها تحمیل کنند». «همه می‌دانند چگونه در چوکات اسلام و اخلاقی زنده‌گی کنند».